Zoeken

Zoals eerder gemeld moeten we ons nieuwe appartement alweer gauw verlaten omdat onze huisbazin een paranoïde doos is. Wekelijks stuurt ze ons een mailtje of we al bijna weg zijn. En niet bepaald vriendelijk. Terwijl ze ons nog maar 2 maanden geleden het huis voor drie jaar beloofde en het hele probleem zelf gecreëerd heeft... Ik word erg boos van zo weinig empathie (wij kunnen er niks aan doen en we doen echt ons best, maar het is gewoon niet makkelijk om iets anders te vinden).

Maar goed, we kunnen niet veel anders dan ons erbij neerleggen. En zoeken dus. Deze week kregen we via via ineens twee aanbiedingen voor onderhuurhuizen. In Zweden gaat veel informeel en via via en vooral de woningmarkt in Stockholm. Het tweede huis waar we zijn wezen kijken lijken we nu in de wacht te slepen. Het is in een nog veel vreselijkere suburb dan we nu al zitten, in een lelijke hoge flat, maar het is erg groot, ziet er prima uit en het is slechts 20 minuten fietsen van het centrum en vlakbij een T-bana station. Dus hopelijk mag ik over twee weken alle verhuisdozen opnieuw in een busje laden.

Aankomst

Ik ben er. Het was wel een hele reis, veel stress, vermoeiend en een hoop gedoe. Maar ik ben er.

Onze spullen pasten bijna niet in het verhuisbusje (ongelofelijk hoeveel dozen er uit zo'n klein huisje kwamen). En de verhuizer was eerst te laat en wilde toen later lossen. Maar de kat was uitzonderlijk lief op de achterbank en de reis verliep eigenlijk heel goed. En alle dozen pasten moeiteloos in het nieuwe huis.

Mijn eerste handeling maandagochtend was een fietstocht naar Skatteverket; de belastingdienst. Daar heb ik een aanvraag voor een Personnummer gedaan. Want zonder je eigen nummer ben je niets in Zweden. Je kunt geen mobiele telefoonabonnement afsluiten, geen verzekering, geen bankrekening openen et cetera. Ik had me voorbereid op lange wachtrijen en gedoe met papieren, maar het bleek een fluitje van een cent. Aardige ambtenaar, één formulier, een kopie van mijn paspoort, drie stempels en een half uurtje later stond ik alweer buiten. Ze sturen het nummer de komende dagen per post naar me op.

Had ik al gezegd hoe koud het hier is?! We vielen met onze neus in de boter, want gister was hier de eerste echt koude dag met ook overdag enkele graden onder nul. Tel daarbij op dat het al om 15.00 uur begint te schemeren en om 16.00 uur 's middags donker is, en je begrijpt dat ik het gevoel heb dat ik naar de Noordpool geëmigreerd ben. Fijn als een land aan zijn stereotypen voldoet.

D-Day

Ok, zo heftig wordt het ook weer niet. Maar morgen is het wel zo ver. Om 10.00 uur 's ochtends komt de verhuizer. Voor die tijd moet ik nog mijn bed uit elkaar schroeven. Vervolgens komen ook die Eltern om mij en mijn basisspullen in te laden. Dan komt mijn huisbewaarster de sleutels in ontvangst nemen. En dan... Ben ik weg...

Weliswaar eerst naar Fryslân, waar ik nog een nachtje in het ouderlijk huis slaap, maar zaterdag rijden we echt naar Zwöden.

Ik ben blij dat ik eindelijk ga. Het afscheid nemen duurt te lang. En ik heb gewoon geen zin meer in inpakken (ook al ben ik nog steeds niet helemaal klaar, ik ben er wel klaar mee). Ik heb zin in mijn avontuur.

Maar ik ben natuurlijk ook best wel een beetje verdrietig en melancholisch. Want als je zo lang afscheid kunt nemen, dringt pas goed door wat je eigenlijk allemaal achterlaat. En ik voelde me juist zo op mijn plek het afgelopen jaar...

Sint-Maarten

De koeien hebben staarten. Ik was het alweer vergeten! Ineens zingende buurtkinderen aan de deur. Gelukkig had ik er gister wel aan gedacht en wat snoep in huis gehaald. Jeugdsentiment wel. Leuk dat ze dat hier ook doen. In al mijn jaren in Utrecht heb ik nooit één kind aan de deur gehad op 11 november.

Ach ja, de buurtkinderen... Ik woon aan een nogal levendig pleintje in de Transvaalbuurt in Amsterdam. Op het plein zijn buiten schooltijd altijd kinderen te vinden. Wat wil je als je met 4 kinderen en 2 volwassenen in een 3-kamerwoning woont, zoals het meest brutale buurmeisje, dat regelmatig gesprekken met me aanknoopt, me een keer vertelde. Dan moet je wel naar buiten.

En buiten vervelen ze zich al gauw en dan is alles een welkome afleiding. Ik dus ook. Dus word ik aangesproken als ik mijn fiets van het slot haal of bellen ze aan. Bij voorkeur als ik sta te koken natuurlijk.

"Buurvrouw, waar gaat u naartoe?"
"Buurvrouw! Buurvrouw! Mishu en Loki zijn weer aan het vechten!" (alle buurtkinderen weten hoe mijn kat heet, sinds ik het aan één verteld heb en ze komen me altijd bezorgd melden wat ie nu weer uitspookt)
"Buurvrouw, heeft u stoepkrijt?" (sinds ik ze een keer een doos stoepkrijt heb gegeven, dat ik al jaren in de kast had liggen, bellen ze af en toe aan om om stoepkrijt te vragen)
"Buurvrouw, mag ik de planten water geven?" (hoe erg moet je je vervelen om de planten in de voortuin van je buren water te willen geven?!)
"Buurvrouw, mogen we uw voetbal lenen?" (die hebben ze maanden geleden lek geschoten, maar dat vergeten ze en dan komen ze er weer om vragen...)

Ik ga ze missen...

Dozen

Ik heb normaal al behoorlijk moeite mijn huis een beetje toonbaar te houden. Het is niet dat ik niet opruim, integendeel. Ik maak alleen geregeld sneller troep dan ik het op kan ruimen...

Maar met dat verhuizen is er gewoon geen beginnen meer aan! Ons huisje is zo klein, dat alles precies past als het op zijn normale plek opgeborgen is. Maar als ik dan dingen uit kasten en laden ga halen om ze in dozen te stoppen, dan neemt alles dus twee keer zoveel plek in en die heb ik gewoon niet!

Loki en ik houden stug vol.
Nog 9 dagen.
Ik heb meer dozen nodig...
Veel meer dozen...

Obama

Yes we can!

Als je mij emotioneel wilt krijgen, moet je me een goeie politieke speech voorzetten (jonge poesjes doen het ook goed). En de overwinningsspeech van Obama was erg goed. Prachtig alle problemen en alle minderheidsgroepen nog eens aangestipt. En zo vol hoop. Ik moet nog zien dat hij werkelijk change gaat brengen, want dat is nu eenmaal geen kattenpis. Maar potverdorie wat kan die man speechen! Kan ik nog wel een paar keer kijken... (vooral het einde van het tweede filmpje is briljant) En als hier maar genoeg mensen naar kijken, dan komt die change toch vanzelf wel?

Verkiezingsvoorpret

He he, weer even rust! Het vriendje zojuist alweer uitgezwaaid. Hij was een weekje over om verhuisstuff te regelen. Bij Ymere langs om de onderhuur te regelen, spullen schiften (mee, weg, kringloopwinkel), afscheidsfeestjes, dat soort dingen. Wel mooi even met mijn poezelige neusje op de ijskoude feiten gedrukt wat betreft de hoeveelheid regelen die ik de komende twee weken nog in mijn eentje moet doen... Gek is dat, hoe een zeeën-van-tijd-gevoel ineens om kan slaan in een teveel-te-doen-te-weinig-tijd!-gevoel.

Maar gelukkig is er ook nog tijd voor leuke dingen! Haal de popcorn maar te voorschijn, maak het je gemakkelijk; er zijn weer verkiezingen! Verkiezingen zijn net een hele lange, hele belangrijke sportwedstrijd. Maar dan gaat het echt ergens om... De VS kiezen morgen hun nieuwe president. Ik ben Obama aanhanger van het eerste uur (Hillary is dan wel Vrouw, maar heeft toch niet dat je ne sais quoi van Barack, die belofte van echte vernieuwing) en ik begin er voorzichtig vertrouwen in te krijgen.

Ik moet nog even bekijken of ik het plezier ga delen met partijgenoten in Zeeburg of dat ik toch thuis achter de tv ga zitten. Wedstrijden van het Nederlands elftal kijk ik ook altijd liever gewoon thuis. In de kroeg is wel gezellig, maar iedereen zit er zo doorheen te ouwehoeren en ik mis dan altijd nét alle doelpunten...

Ook wie geen Amerikanistiek gestudeerd heeft kan nu trouwens meepraten: David Rietveld maakte voor GeenCommentaar een 4 november spiekbriefje.