Draconisch

Wauw... Dit klinkt bijna te mooi om waar te zijn. De Britten hebben een nieuwe klimaatwet ingevoerd. Wat een gezeur in het artikel van de Volkskrant over symboolpolitiek en eventuele niet handhaafbaarheid. Dit is natuurlijk gewoon hartstikke mooi.

De VK noemt het een 'draconische klimaatwet'. Ik krijg een nogal negatief gevoel bij het woord 'draconisch' (misschien omdat het klinkt alsof het met draken te maken heeft?) maar dat schijnt niet per se zo te zijn.

In Nederland strijden verschillende milieuorganisaties al een tijd voor een klimaatwet. Misschien dat dit een duwtje in de goede richting kan zijn... Op de website kun je natuurlijk ook jouw handtekening zetten, voor zover je dit nog niet gedaan hebt.

Museum

Nog een week verplichte vakantie, dan kan ik er maar beter van genieten. Dus toog ik gister als echte toerist naar twee Stockholmse musea. Musea: daar lusten die Zweden wel pap van. Je struikelt erover in Stockholm. Amsterdam kan er in dat opzicht natuurlijk ook wat van (ik noem het Pianola Museum en het Appie Baantjer Museum), maar Stockholm heeft zelfs nog meer musea. Ruim 70 stuks is de stad rijk. Leer een volk kennen door haar musea, bijvoorbeeld in het Vin & Sprithistoriska Museet of in Skansen (de Zweedse variant van klompen, tulpen en windmolens).

Maar daar was ik allemaal niet. Ik was eerst in Stockholms Stadsmuseum. Ik hoopte dat dat een soort Amsterdams Historisch zou zijn, en dat probeert het ook wel, maar het kwam niet zo uit de verf, vooral ook doordat driekwart van de opstellingen niet te bezoeken was wegens werkzaamheden... Daarna naar het Historiska Museet dat draait om de Zweedse geschiedenis voor 1500. Veel Vikingen dus. En wat een megahip nieuwerwets museum het was... Overal multimedia en ervaringen voor alle zintuigen. Mooi gedaan wel. En een superverantwoord metaverhaal over de negentiende-eeuwers die al die spullen verzameld en gecategoriseerd hebben en dat hun wereldbeeld dus ook bepaalt hoe wij nu de prehistorie zien. Gelukkig ook gewoon veel oude shit achter glas. Ik ben best een ouderwets meisje...

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen: die Zweden weten wél hoe een museumcafé zou moeten zijn! In Nederland is een museumcafé synoniem voor waterige diepvriesappeltaart en kleffe voorverpakte broodjes kaas. In Zweden krijg je lekker en veel warm eten voor weinig geld. En een all you can eat saladebar. En goed gebak. Kan Amsterdam nog een puntje aan zuigen.

Inburgeren

Ik wou dat de brief van Vuxenutbildning over mijn Sfi-cursus (Svenska för invandrare) kwam... Mijn Personnummer had ik al de dag nadat ik hem aanvroeg. En de dag daarna ben ik meteen naar het kantoor van Vuxenutbildning gegaan alwaar men mijn startkwalificaties getest heeft. Maar nu wacht ik dus op de brief die mij gaat vertellen waar en op welke tijdstippen ik de cursus mag volgen.

De Zweedse overheid is erg lokaal georganiseerd. Je betaalt bijvoorbeeld inkomstenbelasting aan je kommun (gemeente) en die belasting kan dus ook verschillen per gemeente. De kommun organiseert ook de inburgering. En wat ik nu zo heerlijk vind, is dat dat zo veel prettiger gaat dan in Nederland. In Nederland móet je inburgeren, je moet je cursus zélf betalen en als je het examen niet haalt, wordt zo je verblijfsvergunning weer ingetrokken. Zweden bewijst dat het ook anders kan.

Men wil hier heel graag dat je inburgert en men beschouwt taal als het belangrijkste middel daarin. Dus krijg je door je kommun een gratis taalcursus aangeboden. Als het nodig is leren ze je zelfs eerst lezen en schrijven. Ook het cursusmateriaal is gratis en er worden verschillende excursies georganiseerd om ook kennis te maken met de Zweedse cultuur. De cursus wordt zowel in voltijd als in deeltijd georganiseerd (dus twee maal per week 's avonds of vijf maal per week 's ochtends of 's middags) en duurt zo lang als nodig is om je fatsoenlijk te kunnen redden in Zweden. Na deze basiscursus kun je verder gaan met Svenska som andraspråk (Zweeds als tweede taal) en er is mij verteld dat je daar zelfs studiefinanciering voor kunt krijgen, maar dat lijkt mij als Hollander toch een sterk verhaal. Maar al met al: dit is toch veel beter! Zo krijg je als immigrant tenminste het gevoel dat je welkom bent.

Ik wil dus beginnen. Er is geen wachtlijst en instromen kan het hele jaar door, maar het kan een paar weken duren voor ze je aanvraag verwerkt hebben. Dus in de tussentijd kan ik mooi wat doen aan de chaos van dozen en losse spullen die nog altijd heerst in ons huis. En straks misschien even de kat uitlaten, maar het sneeuwt hier nog steeds als een gek, dus dat stel ik nog even uit...

Sneeuw

Het is hier echt winter! De thermometer zegt -3 en het sneeuwt gestaag. Ik dacht dat het in Nederland ook best wel een beetje koud werd in de winter, maar sinds ik hier ben blijkt dat wel mee te vallen. Het is hier echt koud. En het is nog maar november... Ik heb ineens behoefte aan gevoerde laarzen en dikke wanten en een muts. En je schijnt hier zelfs winterbanden voor je fiets nodig te hebben.

Zoeken

Zoals eerder gemeld moeten we ons nieuwe appartement alweer gauw verlaten omdat onze huisbazin een paranoïde doos is. Wekelijks stuurt ze ons een mailtje of we al bijna weg zijn. En niet bepaald vriendelijk. Terwijl ze ons nog maar 2 maanden geleden het huis voor drie jaar beloofde en het hele probleem zelf gecreëerd heeft... Ik word erg boos van zo weinig empathie (wij kunnen er niks aan doen en we doen echt ons best, maar het is gewoon niet makkelijk om iets anders te vinden).

Maar goed, we kunnen niet veel anders dan ons erbij neerleggen. En zoeken dus. Deze week kregen we via via ineens twee aanbiedingen voor onderhuurhuizen. In Zweden gaat veel informeel en via via en vooral de woningmarkt in Stockholm. Het tweede huis waar we zijn wezen kijken lijken we nu in de wacht te slepen. Het is in een nog veel vreselijkere suburb dan we nu al zitten, in een lelijke hoge flat, maar het is erg groot, ziet er prima uit en het is slechts 20 minuten fietsen van het centrum en vlakbij een T-bana station. Dus hopelijk mag ik over twee weken alle verhuisdozen opnieuw in een busje laden.

Aankomst

Ik ben er. Het was wel een hele reis, veel stress, vermoeiend en een hoop gedoe. Maar ik ben er.

Onze spullen pasten bijna niet in het verhuisbusje (ongelofelijk hoeveel dozen er uit zo'n klein huisje kwamen). En de verhuizer was eerst te laat en wilde toen later lossen. Maar de kat was uitzonderlijk lief op de achterbank en de reis verliep eigenlijk heel goed. En alle dozen pasten moeiteloos in het nieuwe huis.

Mijn eerste handeling maandagochtend was een fietstocht naar Skatteverket; de belastingdienst. Daar heb ik een aanvraag voor een Personnummer gedaan. Want zonder je eigen nummer ben je niets in Zweden. Je kunt geen mobiele telefoonabonnement afsluiten, geen verzekering, geen bankrekening openen et cetera. Ik had me voorbereid op lange wachtrijen en gedoe met papieren, maar het bleek een fluitje van een cent. Aardige ambtenaar, één formulier, een kopie van mijn paspoort, drie stempels en een half uurtje later stond ik alweer buiten. Ze sturen het nummer de komende dagen per post naar me op.

Had ik al gezegd hoe koud het hier is?! We vielen met onze neus in de boter, want gister was hier de eerste echt koude dag met ook overdag enkele graden onder nul. Tel daarbij op dat het al om 15.00 uur begint te schemeren en om 16.00 uur 's middags donker is, en je begrijpt dat ik het gevoel heb dat ik naar de Noordpool geëmigreerd ben. Fijn als een land aan zijn stereotypen voldoet.

D-Day

Ok, zo heftig wordt het ook weer niet. Maar morgen is het wel zo ver. Om 10.00 uur 's ochtends komt de verhuizer. Voor die tijd moet ik nog mijn bed uit elkaar schroeven. Vervolgens komen ook die Eltern om mij en mijn basisspullen in te laden. Dan komt mijn huisbewaarster de sleutels in ontvangst nemen. En dan... Ben ik weg...

Weliswaar eerst naar Fryslân, waar ik nog een nachtje in het ouderlijk huis slaap, maar zaterdag rijden we echt naar Zwöden.

Ik ben blij dat ik eindelijk ga. Het afscheid nemen duurt te lang. En ik heb gewoon geen zin meer in inpakken (ook al ben ik nog steeds niet helemaal klaar, ik ben er wel klaar mee). Ik heb zin in mijn avontuur.

Maar ik ben natuurlijk ook best wel een beetje verdrietig en melancholisch. Want als je zo lang afscheid kunt nemen, dringt pas goed door wat je eigenlijk allemaal achterlaat. En ik voelde me juist zo op mijn plek het afgelopen jaar...