Thuis

We zijn weer in Nederland. Ik sluit dit blog hiermee voorlopig af. Ben even klaar met het ontdekken van Zweden. Ik laat het wel online staan, omdat ik denk dat het interessant kan zijn voor Nederlanders die van plan zijn naar Zweden te emigreren.

Gelukkig liggen er nieuwe avonturen in het verschiet! Als je op de hoogte wilt blijven van mijn belevenissen in West-Afrika de komende maanden raad ik je aan mijn nieuwe weblog in de gaten te houden: Trois mois en Afrique.

Skärgård

De zomer is aangebroken in Midden-Zweden. Het is al weken heerlijk zonnig weer en dit weekend waren de temperaturen voor het eerst ook ruim boven de 20 graden. Eindelijk begrijp ik weer waarom we zo ver van de stad zijn gaan wonen. Zodra ik vrij heb en buiten zit op het terras voor ons huis met uitzicht over de zee en de eilanden voelt het of ik vakantie heb.

We zijn er de laatste tijd veel op uit getrokken, de archipel (skärgård) in met Nederlandse en Zweedse vrienden, en ik kan niet genoeg benadrukken hoe gaaf de Zweedse oostkust is. Voor de kust van Stockholm, in de Oostzee, liggen honderden, duizenden kleinere en grotere eilandjes. Het is er zo vredig, zo mooi met al die rotsen en het water, het ruikt er heerlijk naar droge dennenbossen en soms een beetje naar zee. Verder naar het noorden en zuiden is het zo mogelijk nog beter, want dezelfde eilandjes, maar nog minder mensen. Ideaal voor zeilen en kajakken of gewoon voor over de rotsen klauteren en picknicken.

Zo'n luxe om dat vlak voor je deur te hebben.

Bärlauch

Het paasweekend was heerlijk. Mooie bruiloft inclusief gelukkig bruidspaar. Mijn melkwitte Zweedse winterhuid roodverbrand omdat ik er natuurlijk niet aan gedacht had zonnebrandcreme in te pakken. Nog drie dagen spierpijn in mijn kuiten gehad van het rondslenteren in en rond de Habsburgse paleizen.

De ontdekking van het weekend was echter bärlauch. Dit blijkt dé Oostenrijkse paasdelicatesse bij uitstek te zijn. En nog vegetarisch ook; best bijzonder in het land van de gigantische schnitzels. En laat ik niet vergeten te melden dat ik het superlekker vond!

Het duurde even voor ik ter plekke op mijn mobieltje tevoorschijn gegoogeld had wat het was, maar het blijkt daslook te zijn. Een kruid dat tussen april en mei in het bos groeit, sterk naar knoflook ruikt en subtiel naar knoflook smaakt. De Oostenrijksers maken er vaak soep van maar ik heb ook risotto met bärlauch en pasta met bärlauchpesto gezien.

In het park van slot Laxenburg kwamen we het vervolgens in overvloed tegen.

Langlaufen

Eind februari maar het is nog steeds heel erg winter in Zweden. Op mijn werk verdwijnen steeds meer collega's naar Zuidoost-Azië en andere warmere oorden, maar ik houd dapper vol.

Afgelopen weekend heb ik zelfs mijn best gedaan extra te genieten van de Zweedse winter door me er midden in te storten. Ik was langlaufen bij Harsa, in Hälsingland, zo'n 300 km ten noorden van Stockholm.

Het was mijn eerste keer dus ik was bijzonder trots en tevreden dat ik de eerste dag 7,5 en de tweede dag 10 km heb afgelegd. Ik was van te voren nogal nerveus; het ziet er inspannend en moeilijk uit op TV. Maar het viel enorm mee. Qua inspanning houdt het het midden tussen hardlopen en wandelen. De sneeuw was los en niet te ijzig. Mijn techniek kan vast nog enorm verbeterd, maar ik kwam zonder grote moeilijkheden behoorlijk vooruit.

Bovenal was het een ontzettend leuke manier om het Zweedse winterlandschap te ervaren. Je hebt het niet koud en kan toch buiten zijn in de zon. Ik had zelfs een beetje kleur in mijn gezicht na afloop! En heel veel spierpijn...

Mörkret

Zwedens hoogste waterval, Njupeskär.

Driekoningen besloten we met Nederlandse vrienden te vieren in de Zweedse bergen in Mörkret, Dalarna. Mörkret betekent letterlijk: de duisternis. Mijn collega dacht dat ik het figuurlijk bedoelde. Als in: ik ga een weekend in de donkere Zweedse bossen diep in Dalarna zitten. Maar nee, zo heet het echt. Het is een dorp met een weg, een brug, een kruising, zeker 10 huizen, een bescheiden park met vakantiehuisjes en het is tevens de toegangspoort tot nationaalpark Fulufjället. Twee jaar geleden waren we er ook al en het beviel.

Het is er intens stil en leeg en heel Zweeds met veel sneeuw en dennenbossen. Vier dagen superlatieven. We wandelden door de sneeuw naar de hoogste waterval van Zweden. We bewonderden Hillbert, de grootste eland in gevangenschap. Maar bovenal was het de rustigste week die ik in tijden had. Heerlijk.

Van de zomer wil ik er zeker eens terug. Om het water van de waterval eindelijk ook eens te zien vallen. Om het über-Zweedse landschap eens zonder sneeuw te bekijken. Om in Nusnäs mijn eigen Dalahäst te scoren.

STF

STF Vandrarhem in Haväng, Skåne

Na aanleiding van de vakantie nog een tip voor wie op enig moment van plan is door Zweden te reizen: de hostels (vandrarhem) van STF, Svenska Turist Föreningen.

Deze Zweedse toeristenvereninging onderhoudt niet alleen een serie berghutten, maar ook een groot deel van de jeugdhostels in het land. Dat klinkt als backpackers, lawaai en viezigheid maar dat is in Zweden niet waar. Hostels zijn voor iedereen.

Na een week op mijn extra lichtgewicht Therm-a-Rest van 1,5 cm is het altijd weer een verademing om in een bed te mogen slapen. Daarnaast is de volledig ingerichte keuken voor ons altijd aanleiding om gigantische ovenschotels te gaan maken, iets waar we wel zin in hebben na dagen prakjes opwarmen op dat ene gaspitje.

Zelden sliep ik zo comfortabel, betaalbaar en authentiek. Enige nadeel: een of twee dagen van te voren boeken is 's zomers essentieel.

Skåne II

Met mijn vakantie nu definitief achter de rug verdient Skåne wel een verslagje.

Qua landschap houdt dit deel van Zweden een beetje het midden tussen Denemarken en Zweden. Lieflijk heuvellandschap met af en toe serieuze bossen en stoere rotskusten. Verder vooral veel schattige stadjes en dorpjes. Precies wat ik nodig had na een half jaar te gestresst werken: beetje fietsen, beetje zwemmen, beetje dorpjes bezoeken, beetje kanoën, beetje wandelen. En vooral veel helemaal niks met een boek bij de tent.

Niet het meest spectaculaire deel van Zweden maar wel een hoge dichtheid van bezienswaardigheden; voorhistorische stenen en graven, kastelen uit alle tijden, mooie kusten en natuur, leuke stadjes om in rond te wandelen.

Erg fijn ook aan een vakantie in Zweden is het heerlijk gebrek aan toeristen. Het is gewoon niet zo druk. De meeste toeristen zijn bovendien Zweden en ik kan toeristen die op vakantie zijn in eigen land altijd een stuk beter in mijn nabijheid velen dan buitenlanders.

We kwamen met het idee veel te gaan fietsen. Skåne is (met Gotland) waarschijnlijk het meest geschikte deel van Zweden om te fietsen. De hoeveelheid fietspaden viel tegen, maar er waren op de meeste plekken genoeg rustige kleine wegen om te kunnen fietsen zonder al te veel last van gemotoriseerd verkeer. Al met al hebben we minder gefietst dan ik tevoren gedacht had, maar dat kwam misschien ook wel door onze belabberde conditie en de behoefte aan een relaxte vakantie zonder al te veel inspanning.

Persoonlijke Skåne top vijf (in willekeurige volgorde):
1. Fietsen door Österlen (Oost-Skåne)
2. Glimminge hus (oudste Middeleeuwse burcht van Zweden)
3. Ale stenar (grootste complete grafschip van Zweden)
4. Rotskusten bij Kullaberg (Noord-West Skåne)
5. Lund (erg schattig Universiteitsstadje)

Skåne

Zelden voelde een zomervakantie zo verdiend. Met lief, auto en fiets ben ik in Zuid-Zweden aangeland. Vorig jaar Lapland, nu Skåne. Golvend heuvellandschap met akkerbouw, bossen, zandstranden, kastelen en kleine steden als Malmö, Lund en Ystad. De stereotype inwoner is een onverstaanbare corpulente landbouwer. En inderdaad, het dialect is nauwelijks te verstaan, er is hier voor Zweedse begrippen veel landbouw en voedsel en delicatessen blijken een terugkerend thema.

We zijn net vier dagen onderweg, waarvan we twee in Kopenhagen doorbrachten, dus een doorwrocht oordeel over dit deel van Zweden kan ik nog niet geven. Behalve over het weer dan. Tussen de 20 en 25 graden en geen wolkje aan de lucht. Heerlijk fietsweer.

Svaneholms Slott, Skurup

Helsinki

Door de ligging aan de Oostzee ligt Stockholm verrassend dichtbij steden die vanuit Nederland als héél ver weg voelen; Sint Petersburg, Tallinn, Riga en Helsinki bijvoorbeeld. Door drukke concurrentie van allerlei veermaatschappijen is het bovendien niet duur om de boot te nemen naar de overkant. Dit weekend besloten het vriendje en ik Helsinki met een bezoek te vereren.

De stad heeft zich sinds de val van de muur ontwikkeld van een beetje een grauwe, bijna Oostblokstad, tot een kleine (slechts een half miljoen inwoners) maar hippe metropool met design als haar voornaamste handelsmerk. Denk grote namen als Marimekko, Iittala en Arabia maar ook bijvoorbeeld het jongere hippe kledingmerk Ivana Helsinki.



We zagen: heel veel Mummintrollet, twee mooie musea, één gave kerk, een beetje een vergane botanische tuin, een mooie Art Nouveauwijk maar ook trieste Oostblokflats en overal onleesbare bordjes in een hun hele gekke taaltje.

De absolute aanraders:
Temppeliaukion Kirkko: misschien wel de mooiste kerk die ik ooit bezocht. Werd in de jaren '60 uitgeblazen in een grote rots met een dak van glas en 24 km koperdraad. Zie foto.

Het Natuur-Historisch museum: ik word niet moe van verhalen over het ontstaan van en de veelvuldigheid van het leven geïllustreerd met opgezette dieren en mooie plaatjes. Zeker niet als het zo goed gedaan is als in dit recent gerenoveerde museum van de Universiteit.

Interessant feitje: zo'n kraantje bij de WC om je achterwerk mee schoon te spuiten is heel gebruikelijk in Helsinki.

Vogels

Laatste deel van het vakantieverslag. Er waren namelijk nog wat mooie vogelfoto's die ik wil delen. Er waren superveel vogels op de Lofoten. Ik vond de meeuwen die de hele tijd naast de boot vlogen al behoorlijk gaaf. De papegaaiduikers waren al ongewoner er grappiger. Die kunnen namelijk eigenlijk helemaal niet vliegen, maar vinden de boot wel heel eng en rennen daarom maar weg over het water...


Maar de zeearends waren echt gaaf. Wat een gigantische dieren. Het was misschien ethisch niet helemaal verantwoord dat de kapitein deze lokte met vis, maar je krijgt er wel mooie foto's van...

Lofoten

Vakantieverslag deel 2.

De tweede week van de vakantie reden we door naar Noorwegen. Is dat anders dan Zweden? Ja, enorm. Veel ruiger, veel spectaculairder, veel meer bergen, veel minder saai (sorry, Zweden...). Noord-Zweden heeft hele mooie stukken, maar het is vooral ook heel veel eindeloos dennenbos met meertjes ertussen.


De Lofoten, zo liet ik mij wel eens vertellen, is misschien wel de mooiste plek op aarde, mits het niet regent. Wij hadden mazzel, het regende erg weinig. Behalve dan die anderhalve dag op het eind toen het 36 uur non-stop regende. Maar die vergeten we gauw.

De Lofoten zijn een eilandengroep voor de kust van Noorwegen. Hele stijle bergen schieten uit het ijsblauwe zeewater omhoog. Smalle wegen kronkelen zich langs de rotsen en om elke bocht ligt, meer in de zee dan op het land, een schattig vissersdorpje. Verder heel veel vogels en spannende zeebeesten (walvissen, zeehonden) en heel veel stokvis.

Kungsleden

Drie weken vakantie hadden we. De eerste week werd gevuld met een wandeltocht langs het Kungsleden. Een in Zweden beroemd wandelpad. Het werd aan het begin van de twintigste eeuw aangelegd door de Svenska Turistföreningen (STF) om meer mensen in aanraking te laten komen met de Laplandse natuur. Het pad is derhalve goed onderhouden en er staan vele berghutten langs, allemaal op ongeveer een dagtocht van elkaar.

Met ouders en vriend liep ik in vier dagtochten van Kvikkjokk naar Saltoluokta (ca. 60 km). Dit deel van het Kungsleden loopt langs en door het nationale park Sarek. Volgens de propaganda van het park het ongereptste stukje Europa. We deden het sjiek. Zonder tent en lekker in hutten slapen. Dat scheelt ettele kilo's in bepakking en is een stuk comfortabeler. En dat kon ik wel gebruiken, want had ik al gezegd dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n bergwandelaar ben? Lopen is gewoon niet helemaal mijn ding. Doe mij maar een fiets. En ik kán wel lopen. Maar ik vind 5 uur lopen achter elkaar gewoon niet zo leuk...


Het landschap maakte veel goed. Het was echt heel mooi. Weidse uitzichten, mooie bergen, kraakheldere meertjes en stroompjes. En het is zo groot en leeg. Helaas konden we minder genieten van de fauna. Ik had gehoopt ergens tegen een kudde rendieren aan te lopen, maar dat is helaas niet gebeurd. Wat we wel zagen waren duizenden muggen en knotts (nare bijtende minivliegjes). Ik heb natuurlijk ook Nooit meer slapen gelezen, maar had die muggenellende nog nooit in deze mate aan den lijve ondervonden. Na drie uur lopen wil je gewoon heel graag even zitten, maar dat ging bijna niet omdat je dan opgevreten werd...

Goed, wel heel blij dat ik het gedaan heb. Want een enorm Zweedse ervaring en toch ook wel erg mooi.

Thuis

Ik ben weer thuis! Poes gehaald en geknuffeld (weinig geïnteresseerd, wilde meteen naar buiten...). Wasmachine geboekt. Meeste spullen alweer opgeruimd. Hieronder alvast deel 1 van het vakantieverslag: een mooie foto uit de Zweedse bergen in nationale park Sarek in Lapland.

Vakantie

Pff, wat moet er nog veel gebeuren vandaag. Morgenochtend vertrekken we voor drie heerlijke weken Noord-Zweden en -Noorwegen. Misschien kom ik in de gelegenheid om een fotootje te posten hier of daar, maar daar ga ik niet van uit. Een deel van het Kungsleden wandelen in de Zweedse bergen is ons plan en vervolgens door naar de Lofoten, een prachtige eilandengroep voor Noorwegen. Ik heb er jättemycket zin in... Nu maar hopen dat de regen die Zweden de laatste dagen teistert wegtrekt...

Voor wie in de tussentijd iets te lezen wil hebben schreef ik hier een column over Zweden en vakantie vieren. Over de archipel van Stockholm. In De Leunstoel; een heus internettijdschrift met kunst, cultuur en algemene beschouwingen. En elke maand een artikel uit het buitenland.

Nederland

Nederland is leuk en plakkerig warm en vreemd en vertrouwd.

Ik heb mijn verblijf zo efficiënt gepland dat ik sinds mijn aankomst donderdag non-stop bij vrienden of familie op bezoek was. Voor maandagochtend kon ik echter niemand interesseren dus nu even tijd om niks te doen. Te bedenken wat ik overal van vind.

Het is zowel heel vreemd als heel vertrouwd om weer in Nederland te zijn.
Wat is het toch een zegen om in je eigen taal te praten met mensen die je echt kennen (a.k.a. vrienden).
Amsterdam en Utrecht zijn leuke steden op een heel andere manier dan Stockholm.
Ik mis mijn lieve huisje met tuintje in Amsterdam Oost!
Ik mis alle mensen nog veel meer.

Grappig hoe weinig ik in Stockholm eigenlijk aan Nederland denk. Je leeft nu eenmaal vooruit, niet achteruit. En het is gelijk een verdedigingsmechanisme om niet te hoeven missen. Maar een beetje melancholie op zijn tijd is ook best lekker.

Gotland

Ik weet het, ik doe de laatste tijd niets anders dan op vakantie gaan. Ik kom helemaal in de knoop met mijn calvinistische geweten dat me streng toespreekt: "eerst werken, dan pas vakantie en genieten!". Maar het komt toevallig zo uit. En het zou toch zonde zijn terug te komen uit Zweden zonder het land gezien te hebben? Ja, en daar kan mijn calvinistische ik dan weer niets tegenin brengen; dat zou inderdaad verspilling zijn. En verspilling is het ergste wat er is...

Gotland was de bestemming. Dat grote eiland in de Oostzee. Heel anders dan de rest van Zweden. Dé toeristenbestemming voor Zweden (en veel Duitsers), maar nu gelukkig nog even niet, want het seizoen was nog niet begonnen. Bekend van de Middeleeuwse ommuurde stad Visby, heel veel kerkjes, schapen, bijzonderen flora en vogels, klifkusten en zandstranden. Ik laat het verder bij wat mooie plaatjes.

Pasen II

Het Paasweekeinde hebben het vriendje en ik gebruikt om de omgeving ten westen van Stockholm te verkennen. Vier dagen goddelijk weer, om elke bocht meer vreselijk Zweedse natuur (dat is: naaldbomen, berkenbomen, rotsen en heel veel meertjes), schattige stadjes en dorpjes, veel rode stugor en gekleurde veertjes overal (want dat hoort bij Pasen, schijnbaar, zie foto).

Je vergeet het als je de hele winter in Stockholm zit, maar Zweden is echt een prachtig land. Zoveel bossen en meren en zo weinig mensen... Het kamperen in ons tentje was nu nog een beetje koud (we kregen spontaan korting op de camping omdat de eigenaar ons zo dapper vond en het zo met ons te doen had en de sneeuw nog niet eens helemaal gesmolten was), maar ik kan niet wachten tot het echt zomer is.

Dalarna

Terug van een tweede week vakantie in winters Zweden. Trefwoorden (lopen/ploegen door) sneeuw, dennenbossen, sneeuw, skiën, sneeuw en wederom hondensleeën. Ditmaal waren vriend en ik met zijn familie in Dalarna in het westen van Zweden tegen de Noorse grens. Een nogal traditioneel Zweeds stuk Zweden. Hier komen bijvoorbeeld de wereldberoemde Dalapaarden vandaan. Veel (lage) bergen, veel water, eindeloze naaldbossen. Het was mooi, het was leuk, het was gezellig. Maar ook fijn om nu weer thuis te zijn en gewoon weer aan de studie te gaan.

Plaatjes

Een dag thuis om uit te pakken, te wassen en weer in te pakken. Morgen namelijk alweer op vakantie, ditmaal naar Fulufjället in het westen in Dalarna met ouders en broer van het vriendje. De hoeveelheid tijd die ik gister had viel een beetje tegen want eerst had mijn trein 3 uur vertraging en toen was ik nog 4 uur bezig om met verscheidene bussen de kat weer op te halen van het pension. Er zijn toch weinig zaken waar je zo gaar van wordt als een hele dag openbaar vervoer...

Vandaag dus alles op orde brengen om morgen weer weg te kunnen, maar eerst nog wat foto's om na te genieten... Want mooi was het in Lapland en ik wil zeker in de zomer nog eens terug want dan moet het weer heel anders zijn.

Bij het ijshotel in Jukkasjärvi:


Het vriendje doet een eskimo na:

Toerist

Dus je bent op vakantie in Noord-Zweden en je hebt je al drie dagen uitgesloofd; gelanglaufd (dat blijk ik echt niet te kunnen dus dat werd lopen met mijn skies onder de arm), gehondensleed (gaaf! Ook veel gevallen, maar wat was het gaaf!), geskied (jezus, wat zijn skies onhandig en wat zijn die pistes stijl en eng). Je hebt dus spierpijn en je bent eigenlijk best wel moe. Maar de hele dag in je hostel zitten is geen aantrekkelijk vooruitzicht. Dus je verzint een minder inspannende activiteit; een bezoekje aan de ijzerertsmijn van Kiruna. Want dat is hoe die Zweden hun geld verdienen in het noorden als ze geen rendieren houden. Dus nog behoorlijk cultureel-historisch verantwoord ook.

De bus waarmee je met de andere buitenlanders naar de groeve wordt gereden was de eerste hint, de totaal onnodige gele helmen de tweede: je bevindt je in een toeristenattractie! En dat was niet zo erg geweest als die andere toeristen zich niet zo vreselijk irritant gedroegen. Letterlijk overal moeten foto's van gemaakt worden. De inktzwarte mijngang waar de bus doorheen rijdt, alle tableaus met informatie in het museum, de hele 15 minuten durende informatiefilm wordt opgenomen met de mobiele telefoon. En ze moeten ook de hele tijd met iets op de foto; met de mijngereedschappen, met de paspop die een mijnwerker voorstelt. Wat doen die mensen met al die vreselijk oninteressante foto's als ze thuiskomen?! Zijn er familieleden of collega's die ze daadwerkelijk alle 1000 bekijken met de vakantieganger? Worden ze uitgeprint en ingeplakt in honderden fotoalbums? Of verdwijnen ze op een harde schijf om nooit meer tevoorschijn te komen...