Sint-Maarten

De koeien hebben staarten. Ik was het alweer vergeten! Ineens zingende buurtkinderen aan de deur. Gelukkig had ik er gister wel aan gedacht en wat snoep in huis gehaald. Jeugdsentiment wel. Leuk dat ze dat hier ook doen. In al mijn jaren in Utrecht heb ik nooit één kind aan de deur gehad op 11 november.

Ach ja, de buurtkinderen... Ik woon aan een nogal levendig pleintje in de Transvaalbuurt in Amsterdam. Op het plein zijn buiten schooltijd altijd kinderen te vinden. Wat wil je als je met 4 kinderen en 2 volwassenen in een 3-kamerwoning woont, zoals het meest brutale buurmeisje, dat regelmatig gesprekken met me aanknoopt, me een keer vertelde. Dan moet je wel naar buiten.

En buiten vervelen ze zich al gauw en dan is alles een welkome afleiding. Ik dus ook. Dus word ik aangesproken als ik mijn fiets van het slot haal of bellen ze aan. Bij voorkeur als ik sta te koken natuurlijk.

"Buurvrouw, waar gaat u naartoe?"
"Buurvrouw! Buurvrouw! Mishu en Loki zijn weer aan het vechten!" (alle buurtkinderen weten hoe mijn kat heet, sinds ik het aan één verteld heb en ze komen me altijd bezorgd melden wat ie nu weer uitspookt)
"Buurvrouw, heeft u stoepkrijt?" (sinds ik ze een keer een doos stoepkrijt heb gegeven, dat ik al jaren in de kast had liggen, bellen ze af en toe aan om om stoepkrijt te vragen)
"Buurvrouw, mag ik de planten water geven?" (hoe erg moet je je vervelen om de planten in de voortuin van je buren water te willen geven?!)
"Buurvrouw, mogen we uw voetbal lenen?" (die hebben ze maanden geleden lek geschoten, maar dat vergeten ze en dan komen ze er weer om vragen...)

Ik ga ze missen...

Dozen

Ik heb normaal al behoorlijk moeite mijn huis een beetje toonbaar te houden. Het is niet dat ik niet opruim, integendeel. Ik maak alleen geregeld sneller troep dan ik het op kan ruimen...

Maar met dat verhuizen is er gewoon geen beginnen meer aan! Ons huisje is zo klein, dat alles precies past als het op zijn normale plek opgeborgen is. Maar als ik dan dingen uit kasten en laden ga halen om ze in dozen te stoppen, dan neemt alles dus twee keer zoveel plek in en die heb ik gewoon niet!

Loki en ik houden stug vol.
Nog 9 dagen.
Ik heb meer dozen nodig...
Veel meer dozen...

Obama

Yes we can!

Als je mij emotioneel wilt krijgen, moet je me een goeie politieke speech voorzetten (jonge poesjes doen het ook goed). En de overwinningsspeech van Obama was erg goed. Prachtig alle problemen en alle minderheidsgroepen nog eens aangestipt. En zo vol hoop. Ik moet nog zien dat hij werkelijk change gaat brengen, want dat is nu eenmaal geen kattenpis. Maar potverdorie wat kan die man speechen! Kan ik nog wel een paar keer kijken... (vooral het einde van het tweede filmpje is briljant) En als hier maar genoeg mensen naar kijken, dan komt die change toch vanzelf wel?

Verkiezingsvoorpret

He he, weer even rust! Het vriendje zojuist alweer uitgezwaaid. Hij was een weekje over om verhuisstuff te regelen. Bij Ymere langs om de onderhuur te regelen, spullen schiften (mee, weg, kringloopwinkel), afscheidsfeestjes, dat soort dingen. Wel mooi even met mijn poezelige neusje op de ijskoude feiten gedrukt wat betreft de hoeveelheid regelen die ik de komende twee weken nog in mijn eentje moet doen... Gek is dat, hoe een zeeën-van-tijd-gevoel ineens om kan slaan in een teveel-te-doen-te-weinig-tijd!-gevoel.

Maar gelukkig is er ook nog tijd voor leuke dingen! Haal de popcorn maar te voorschijn, maak het je gemakkelijk; er zijn weer verkiezingen! Verkiezingen zijn net een hele lange, hele belangrijke sportwedstrijd. Maar dan gaat het echt ergens om... De VS kiezen morgen hun nieuwe president. Ik ben Obama aanhanger van het eerste uur (Hillary is dan wel Vrouw, maar heeft toch niet dat je ne sais quoi van Barack, die belofte van echte vernieuwing) en ik begin er voorzichtig vertrouwen in te krijgen.

Ik moet nog even bekijken of ik het plezier ga delen met partijgenoten in Zeeburg of dat ik toch thuis achter de tv ga zitten. Wedstrijden van het Nederlands elftal kijk ik ook altijd liever gewoon thuis. In de kroeg is wel gezellig, maar iedereen zit er zo doorheen te ouwehoeren en ik mis dan altijd nét alle doelpunten...

Ook wie geen Amerikanistiek gestudeerd heeft kan nu trouwens meepraten: David Rietveld maakte voor GeenCommentaar een 4 november spiekbriefje.

Toorop

Nu ik toch op de culturele toer ben, kan er nog wel een bij. Ik was vorige week namelijk bij een prachtige tentoonstelling in het Boijmans Van Beuningen: Vooral geen principes! met werk van Charley Toorop. Gaat dat zien mensen! (nog tot 18 januari)

Ik pretendeer absoluut geen verstand te hebben van Kunst en uitleggen waarom ik het zo mooi vind, wordt dan ook lastig, maar ik doe een poging. Ik hou heel erg van haar krachtige stijl. Haar portretten laten je niet los, maar ook als ze een appelboom schildert is het sterk, straalt het wat uit. Haar werk is vaak donker en triest, als ze bijvoorbeeld prostituees in Parijs schildert of arme boeren. Maar het is nooit zonder hoop. Het blijven mooie, sterke mensen.

Mooi om te zien in de tentoonstelling (die chronologisch is ingedeeld), is hoe de zelfportretten veranderen door de tijd. Ze worden steeds gedetailleerder. Alsof ze zichzelf steeds beter gaat zien, steeds beter gaat kennen. Op het laatst zie je elk rimpeltje (wat me trouwens een confronterende bezigheid lijkt; je eigen rimpels in detail in kaart brengen. Dan wordt je sterfelijkheid wel erg tastbaar).

Mijn persoonlijke favoriet is de Vijf Zeeuwse Boeren uit 1930. Zal wel zijn omdat het zo socialistisch is. Ik heb nu eenmaal een enorm zwak voor het socialisme van begin 20ste eeuw...

Mulisch

Ik heb het uit. Ja, zondag al, want het is echt het soort boek dat in een paar uur uit is.

Twee vrouwen. Een spannend, vlot lezend boek, maar wel met diepgang. Een plot als een Griekse tragedie (en Mulisch doet tot in den treure zijn best om dat te benadrukken door ook nog een toneelstuk, gebaseerd op de mythe van Orpheus in het boek te verwerken). Over de heftige liefde tussen de gescheiden conservator Laura en de jongere Sylvia.

De jaren '70 spatten trouwens niet van de pagina's af. Eigenlijk merk je het nauwelijks. Wel heel mooi dat in die tijd deze liefde tussen twee vrouwen al beschreven wordt als een échte volwaardige liefde. Door een man nog wel. Ik kan me goed voorstellen dat de feministes van toen dat knap irritant vonden.

Laura is een mooi karakter. Geloofwaardig, sympathiek. Mooi opgebouwd. We leren veel over haar jeugd, relatie met haar ouders, hoe ze over dingen denkt. Daar gaat ze echt van leven. Sylvia blijft echter ongrijpbaar. Ze zegt bijna niks. Vindt nergens wat van.

'Zullen we bij mij thuis iets drinken?' vroeg ik. 'Ik vind het best'.
Zegt Sylvia als een wildvreemde vrouw haar op straat aanspreekt.

'Kom je bij me wonen, Sylvia?' 'Als je dat wilt.' 'Ja.' 'Goed.'
Zegt ze een paar pagina's verder. Als ze Laura net kent.

Dat is toch niet geloofwaardig?! Ik heb er wel wat moeite mee de hele liefde op waarde te schatten als ze gebouwd is op dit soort onverschilligheid...

De oppervlakkigheid en onpeilbaarheid van Sylvia zorgt echter wel voor de spanning in het verhaal. Als Sylvia zorgt voor onvoorspelbare acties, als ze liegt dat het gedrukt staat, als ze heftige liefdesverklaringen doet uit het niets, als ze er ineens van door gaat, kan dat, omdat we Sylvia eigenlijk niet kennen.

Tot slot vond ik het boek bij vlagen erg grappig. Laura heeft een heerlijk gevoel voor humor. Als ze met de hilarisch saaie nieuwe vrouw van haar ex spreekt ("Ze kon dan wel kinderen krijgen, maar daar was ook alles mee gezegd."). Of haar gesprekken met de schrijver van het toneelstuk.

Dus ja, die Mulisch schrijft best aardig. Hij showt zijn pogingen tot diepzinnigheid wat te opzichtig. Maar het is gewoon een goed verhaal, goed opgeschreven. En ik heb bij deze mijn taak voor 'Nederland Leest' volbracht, want ik heb er met andere mensen over gesproken. Als bloggen tenminste telt als spreken...

Lezen

Nederland leest Twee vrouwen van Harry Mulisch. Vandaag even langs de bibliotheek gefietst en een exemplaar opgehaald. Dit is de derde keer dat het CPNB deze landelijke actie organiseert waarbij een miljoen gratis exemplaren van een boek worden uitgedeeld op scholen en via bibliotheken. Het idee komt uit Chicago waar het One Book, One Chicago heet. Een ontzettend leuk idee om mensen aan het lezen te krijgen én te zorgen voor publieke discussie over boeken.

Twee vrouwen dus. Nu heb ik al de hele dag dat pracht citaat van Gerard Reve over het werk van Mulisch in mijn hoofd: "Mullis dat is vullis, Reve da's pas leven!". Maar ondanks dat de man heftig onsympathiek en arrogant is, kan hij volgens mij toch wel aardig schrijven. En het thema spreekt me erg aan. Vrouwen, liefde, jaren '70. Allemaal goed.

Het boekje zelf is trouwens onwaarschijnlijk dun, dus echt werk is het lezen niet. Bovendien zit er een leesgids met achtergrond informatie bij. Dat mag ik. Ik ben dus de komende dagen aan het lezen. Wie leest er mee?